nickAfgelopen kerstvakantie heb ik mijn vader opgezocht in het warme India. Na een vlucht van 11 uur met bijkomende overstaptijd kwam ik aan in het ongelofelijk drukke en warme Chennai, hier stonden honderden mensen te wachten waar gelukkig mijn vader 1 van was. Hierna hebben we een tussenvlucht genomen van 1 uur naar Tritchy om daar met de taxi een half uur naar onze bestemming te rijden. Toen ik in de taxi stapte vielen me al een paar dingen op: de taxichauffeur droeg geen schoenen, hij had zijn telefoon in zijn hand (heeft in totaal zeker 25 van de 30 minuten tijdens de rit gebeld) en het enige geluid dat je in de buurt van de weg hoort zijn toeterende auto’s.

ziekenhuis1

Na in de taxi gestapt te zijn kwamen mijn verwachtingen over de rijstijl van de Indiase mensen zeker uit. We kwamen zeker 3 spookrijders tegen, bijna iedereen zit met zijn telefoon achter het stuur, we zijn een heel aantal overstekende koeien langsgereden en jammer genoeg heeft onze taxichauffeur zelfs een overstekende zwerfhond aangereden (die erna gelukkig wel weer opstond). Na zonder kleerscheuren aangekomen te zijn op onze bestemming waar mijn vader enkele maanden geleden een klein huisje gekocht heeft, kon mijn reis echt beginnen. Nu gaat dit artikel natuurlijk niet over de rijstijl en de gewoontes van India. Het zou niet passend voor Pulse zijn als het geen medisch artikel zou zijn… Nou gelukkig kreeg ik meteen de tweede dag een aanbod van een afgestudeerde Farmacologiestudent om mee te lopen in het lokaal ziekenhuis waar vooral weeskinderen verzorgd werden, nu had ik wel vakantie maar dit liet ik zeker niet aan me voorbij gaan.
Bij binnenkomst in het ziekenhuis werd het grote verschil met Nederland meteen heel duidelijk. Een paar weken voordat ik in India was, was de arts van het ziekenhuisje verongelukt met een taxi dus een verpleegkundige runde de hele zaak. Het ziekenhuis was een gang, een slaapzaal en een dokterskamertje groot en er stonden ongeveer 10 bedden. Met de bedden was niet veel mis, alleen waren ze zo dun dat ik niet hoop dat er ooit patiënten met een Hernia of spit komen.
De verpleegkundige legde ons alles uit wat er in het ziekenhuis gedaan werd. Het ziekenhuis kreeg medicatie voor de patiënten alleen via donaties dus elke taal was wel vertegenwoordigd op de medicijnpotjes, ondanks dat wist de verpleegkundige (die met moeite Engels sprak) van alles precies uit te leggen hoeveel, wanneer en aan wie het gegeven moest worden. Wat me meteen opviel bij binnenkomst was een koelkast in het midden van de slaapzaal, toen ik ernaar vroeg liet ze me de inhoud zien: dit was een jerrycan van een paar liter gevuld met hoestsiroop, van hygiëne was weinig sprake maar ze kon tenminste even vooruit wanneer er mensen met een vervelende hoest langskwamen.

Het idee wat ik had bij ziektes die in landen als India voorkomen, is ook meteen veranderd. Je hoort van exotische landen als India vaak alleen de tropische ziektes als Malaria, wormen etc. maar deze ziektes kwamen hier in verhouding vrijwel nooit voor. De medicijnkast bestond dan ook uit insuline, vitamines, salbutamol, antibiotica, hoestsiroop, paracetamol en andere medicatie die je eerder in de volgende p-Scribe opdracht zou verwachten dan in een medicijnkast in India.
Omdat de “rondleiding” door de slaapzaal al snel voorbij was, kregen we nog even de kamer van de voormalige arts te zien. Het was een bureau met injecties en wat simpel gereedschap in de la, ook stond er 1 stoel die vastgebonden zat aan een bureaupoot om te voorkomen dat bange kinderen weg zouden schuiven. De injecties die gegeven werden, zijn bijna altijd vitamine injecties. Niet omdat de mensen komen voor een tekort, maar omdat Indiërs pas tevreden naar buiten gaan als ze een behandeling of injectie gehad hebben.
Al met al was het een klein, lokaal ziekenhuisje dat het tijdelijk zonder arts moest doen. Ondanks alle beperkte middelen, weinig aandacht voor hygiëne en heel weinig geld liepen de patiënten bijna altijd tevreden de deur uit en was het aantal verwijzingen naar het grote ziekenhuis in de stad erg laag. Dus wanneer je van plan bent om hier op reis te gaan, te gaan stagelopen of misschien een keuze coschap: improviseren is iets wat je zeker zal moeten doen, en ben voorbereid op de beperkte middelen. Het is er heel anders dan je van Nederland gewend bent, maar lijkt mij zeker de moeite waard.

ziekenhuis2 ziekenhuis4 ziekenhuis3