Elke dag komen er nu weer nieuwe cijfers naar buiten. ‘250 doden vanwege het coronavirus de afgelopen dag.’ ‘Het aantal doden neemt af, nu nog maar 223 doden’. Waar de eerste man uit Loon op ’t Zand nog groot nieuws was, denken we nu nog amper na bij al die doden die vallen. Door de hoeveelheid waarin deze doden vallen, worden het maar cijfertjes. Terwijl het mensenlevens zijn. Ik werk zelf in een verzorgingstehuis en zoals bekend sterft een groot deel van de mensen daar. En daarom wil ik jullie het verhaal vertellen van een echtpaar dat bij ons woonde. Zodat die cijfertjes weer mensen worden. 

Dit echtpaar was al erg oud, ik gok dat de man rond de 94 was en de vrouw rond de 91. De man was stokdoof. Altijd als ik bij dit echtpaar binnenliep en ‘Hallo, hoe gaat het?’ riep, riep hij meteen terug dat hij het toch niet verstond omdat hij doof was. Ze waren al heel erg lang gelukkig getrouwd, hadden samen van alles meegemaakt en waren nog steeds enorm dol op elkaar. 

Plotseling ging het niet goed met de man. Hij had koorts en lag niet goed. De huisarts werd gebeld en kwam tot de conclusie dat het niet meer ging. Meneer werd terminaal verklaard. Hij werd door ons als verzorging goed verzorgd en door zijn terminaalverklaring mochten zijn kinderen gelukkig op bezoek komen, maar al na twee dagen overleed hij. Zijn vrouw bleef verdrietig en verslagen achter. 

En toen na een week werd zijn vrouw ook ziek. En daar gingen we in de weer met schorten en maskers en brillen en hoofddeksels. Ook zij werd terminaal verklaard. De kinderen kwamen weer, bedekt onder schorten en mondmaskers. Terwijl zij hartstikke ziek op bed lag, konden wij als verzorging haar alleen van achter ons mondkapje een glimlach geven. Een glimlach die zij niet eens kon zien. Maar wat was ze sterk. Op een ochtend kwam ik bij haar, ze had enorm veel pijn en voelde zich slecht. En toch vond ze ergens de kracht om op te staan en op haar po-stoel te gaan zitten om te plassen. Ondanks dat deze vrouw nog geen week geleden haar man was kwijtgeraakt, de pijn die ze had en de benauwdheid, zag ik de kracht in haar ogen. 

Ze zei me dat ze wel wat honger had, voor het eerst in een week. Ik maakte een broodje voor haar in hun oventje en zette een kopje thee. Toen ik later nog even binnenliep lag het broodje nog onaangeroerd op haar rollator. Maar haar zoon had framboosjes meegenomen en hij liet haar die een voor een opeten. Die framboosjes vielen goed in de smaak en je kon aan haar blik zien dat ze er enorm van genoot. 

Wij als verzorging dachten als het zo goed ging, dat ze er misschien wel overheen zou komen. Maar helaas was dat valse hoop. Het bleek een soort laatste opleving te zijn en helaas was het corona virus ook te sterk voor haar. Twee dagen nadat ik voor het laatst bij haar was geweest, overleed ze. De enige troost is dat dit echtpaar, wat altijd zo gelukkig met elkaar is geweest, nu voor altijd samen is. 

Misschien ook interessant